Fortepian na czwartym piętrze Jest grzeczną panienką z dobrego domu. Rodzice wychowali ją w poszanowaniu dla najważniejszych wartości. Dlatego mimo wielkich sukcesów, woda sodowa nigdy nie uderzyła jej do głowy. Daleko jej do samouwielbienia, nie wie, co to pycha. Rodzice wskazali jej właściwy kierunek rozwoju – i pomogli spełnić marzenia. Ważne było też wsparcie wujka – bo to dobrze wszystkim znany z popularyzowania muzyki klasycznej Waldemar Malicki. - Pewnego dnia, będąc małą dziewczynką, podeszłam nagle do telewizora, w którym emitowany był jakiś koncert. Zapytałam wtedy rodziców: „Dlaczego ja tak nie mogę?” I uparłam się, że też tak chcę – śmieje się w wywiadzie dla blogu Gwiazdy na Świecie. Kiedy mała Sylwia zapragnęła grać na fortepianie, rodzice postanowili kupić jej drogi instrument, chociaż był to dla nich duży wydatek. Fortepian był stary i zniszczony, udało się go jednak wtaszczyć na czwarte piętro w bloku, gdzie mieszkała rodzina. Niestety – okazało się, że nie nadaje się do ćwiczeń klasyki. Kiedy jednak dziewczynka usiadła przy fortepianie i zagrała ze słuchu „Sto lat”, rodzice przestali mieć wątpliwości, że dokonali nieudanej inwestycji. Aż popłakali się ze wzruszenia. - Brałam udział w różnych konkursach pianistycznych i wokalnych. Nigdy nie miałam oporu w pokazywaniu tego, co potrafię; samo wyjście na scenę to dla mnie duża frajda, zabawa. Uwielbiam przygotowywać się do występów, przekazywać swoje wizje odbiorcom. Dlatego zawsze byłam chętna zaśpiewać i zagrać, jeśli tylko pojawiała się taka możliwość. Przede wszystkim chciałam się rozwijać, uczyć się czegoś nowego i utrwalać myśl „rób to, nie poddawaj się”. Czułam, że taka jest moja droga – wyjaśnia. Gorzki smak porażki Fortepian wyrobił w niej same dobre cechy: pracowitość, systematyczność i cierpliwość. Kiedy inne dzieciaki bawiły się na podwórku, ona nieustannie ćwiczyła. Jedyną przerwę w graniu miała podczas corocznego miesiąca wakacji w Mrzeżynie. Na urlop rodzina jeździła w komplecie – i Sylwia wreszcie wtedy robiła to, co inne dzieci. Biegała, pływała, skakała, ale już po tygodniu... brakowało jej fortepianu. - W trudnych chwilach mama mówiła: „Musisz dać radę”. Siedziała ze mną przy pianinie z linijką i długopisem, czytałyśmy razem nuty. Przez pierwszy rok miałam z tym problem, ale potem ruszyłam z kopyta – podkreśla w rozmowie z „Grazią”. Nie obyło się jednak bez porażek. Ich gorzki smak poznała, kiedy miała zaledwie pięć lat. Wystąpiła wtedy w programie „Od przedszkola do Opola”, gdzie wykonała jedną z piosenek Krzysztofa Krawczyka. Niestety, zajęła trzecie miejsce. Potem odpadła w eliminacjach do dziecięcej Eurowizji tuż przed samym finałem. Kilka lat później była blisko zdobycia głównej roli w musicalu „Romeo i Julia”, który Janusz Józefowicz wystawiał w Teatrze Buffo, ale przegrała z Mariną Łuczenko. Gdy zgłosiła się do „Idola”, dotarła do odcinka z muzyką klubową, w którym zachwyciła jury, a mimo to odpadła. - Kiedy popełnię błąd, bardzo to przeżywam. Chcę go natychmiast poprawić, ale to mnie też mobilizuje. Mam w sobie coś takiego, że muszę się na siebie wkurzyć, żeby móc iść dalej – wyznaje dziś w „Cosmopolitanie”. Miłość zrodzona z muzyki Z czasem znudziło ją odtwarzanie cudzych kompozycji – zarówno na fortepianie, jak i przy mikrofonie. Postanowiła wtedy tworzyć własne utwory. W wieku szesnastu lat weszła po raz pierwszy do studia i dokonała debiutanckich nagrań. Szybko też przyszły koncerty. Chociaż była nastolatką i właściwie wszystko mogło jej strzelić do głowy, rodzice mieli do niej zaufanie i pozwalali na częste wyjazdy bez swojej opieki. - Dla mnie bardzo ważne jest to, o czym śpiewam. Nie mogłabym przekazywać rzeczy błahych, bezwartościowych. Ta sfera jest ważna, o ile nie najważniejsza. Do tekstu potrzebna jest chwytliwa melodia i wtedy jestem zadowolona ze swojego utworu – deklaruje w serwisie „Twoje wieści”. Pierwszy sukces odniosła, kiedy zaśpiewała z hip-hopową grupą Ascetoholix. Poznała wtedy nieco starszego od siebie rapera Libera. Od razu zaiskrzyło między nimi. Artystycznie i prywatnie. Wspólnie nagrane piosenki sprawiły, że oboje stali się popularni w całej Polsce. Aby ugruntować swoje pozycje, koncertowali, gdzie się dało. Ten bezpośredni kontakt z publicznością działał na ich korzyść. Z czasem jednak postanowili robić kariery osobno. - Kiedyś podczas wspólnych koncertów radziliśmy sobie ze wszystkim sami. Nie mieliśmy menedżerów, ciężar obowiązków i decyzji spoczywał na nas, a dawaliśmy radę. Miałam 17 lat, wielu rzeczy nie rozumiałam, ale mogłam się uczyć od Marcina, który w tej branży działał od dobrych paru lat. Swoje widział, swoje słyszał, dał mi kilka cennych wskazówek. Dziś każde ma swoją trasę koncertową, wspieramy się na odległość. Ale zawsze pamiętam, żeby przed koncertem zadzwonić i powiedzieć: „Będzie dobrze, daj czadu!” – opowiada w „Grazii”. Wszyscy myśleli, że rozstanie na polu muzycznym oznacza również rozstanie w życiu prywatnym. Nie było to jednak prawdą. Dopiero w zeszłym roku wyszło na jaw, że są razem, kiedy do mediów przedostała się informacja o ślubie Sylwii i Libera. Para skrzętnie ukrywała swój związek przed wścibskimi. Do dzisiaj najbardziej małżonkowie cieszą się, kiedy mogą odciąć się od całego świata zewnętrznego i pobyć razem w domowym zaciszu. - Jestem zakochana od paru dobrych lat. Mam kogoś, kto mnie wspiera. Gdybym w tym szalonym świecie była sama, mogłabym nie dać rady. Ale mam kogoś, kogo kocham i mam nadzieję, że tak zostanie. Nasza miłość zrodziła się zresztą z muzycznej współpracy – wyznaje Sylwia. Żadnych zdjęć z celebrytami Dzisiaj właściwie cały czas żyje na walizkach. Od koncertu do koncertu, od studia do studia. Praktycznie poświęca się muzyce przez całą dobę. Podobnie jak w dzieciństwie – kiedy jej rówieśnicy imprezują albo podróżują, ona komponuje nowe piosenki i dzieli się nimi ze swoimi fanami. Unika blasku fleszy i czerwonych dywanów, stroni od wszelkich skandali, niechętnie rozmawia o swym życiu prywatnym z dziennikarzami, dalej wydaje się skromną dziewczyną z Poznania. – Coś chyba we mnie jest. Ale nie umiem tego określić. Idę swoją drogą, komponuję. Może gdybym dostała od kogoś gotowy utwór, nie byłabym taka wiarygodna na swoich płytach. Tak, to chyba uczciwość. Nikogo nie udaję. Być może dlatego moja twórczość ma taki, a nie inny charakter. Nikt mi niczego nie narzuca. Do mnie zawsze należy ostatnie słowo. Ale słucham. Nie chcę schrzanić tego, co do tej pory osiągnęłam – deklaruje w „Twoim Stylu”. Mimo że potrafi wykorzystać internet, aby mieć dobry kontakt z fanami, zdaje sobie sprawę, że najważniejsze są koncerty. Żadnego występu nie lekceważy – nawet w najmniejszej miejscowości. I to właśnie występy dają jej głębokie poczucie, że to, co robi ma sens, nie tylko dla niej samej, ale i dla innych. - Uwielbiam koncertować. Nie mogłabym sobie wymarzyć lepszego scenariusza – udaje mi się łączyć dwie pasje: klasykę i rozrywkę. Gram i śpiewam. Na koncertach kameralnych największym wyzwaniem jest cisza i bliskość publiczności. Przypomina mi to koncerty pianistyczne, jakich zagrałam wiele. Stres jednak mija z chwilą, gdy zaczynam grać pierwsze dźwięki. Wtedy czuję, że wszystko idzie z górki. Kocham też wielkie koncerty. Czuję tę moc, kiedy kilkutysięczny chór śpiewa moje piosenki. Nie chcę wtedy schodzić ze sceny, staję się odprężona i spokojna. Mogę wracać do domu z przekonaniem, że to ma sens i pisać kolejne utwory – mówi na blogu Gwiazdy na Świecie. Jej piosenki są na wskroś polskie – nawiązują w otwarty sposób do tradycji naszej muzyki estradowej rodem z Opola z lat 70. i 80. Dalekie od zachodnich wzorców, stroniące od modnych brzmień, o łatwo wpadających w ucho melodiach. Sylwia nie wstydzi się sentymentalizmu: teksty jej piosenek, choć ich sama nie pisze, są pełne głębokich emocji. I odnajdują się w nich jej rówieśniczki, młode dziewczyny, które chcą wraz ze swą idolką wyśpiewywać swe rozterki podczas jej koncertów. - Mam własną wizję, robię to, co kocham. Sama czuję, kiedy sprawy będą miały wynik pozytywny, a kiedy negatywny. Nie zmusisz mnie do zrobienia zdjęcia, z którąś ze znanych osób tylko po to, by płyta się lepiej sprzedała. Stawiam na swoją muzykę, autentyczność. Moi menedżerowie już chyba wiedzą, że nie jest ze mną łatwo, mimo że nie zmuszają mnie do tego typu rzeczy i starają się ogarnąć moją własną wizję – uśmiecha się. Prywatnie lubi cieszyć się drobnymi rzeczami. Ta umiejętność sprawia, że świat wydaje jej się ciepły i przyjazny. Jak każda dziewczyna, interesuje się modą, zamawia ciuchy u znanych projektantów, ale potrafi też godzinami buszować w second handach. Dla zdrowia jeździ na rowerze, a podczas wakacji podróżuje z mężem. Pewnie niebawem przyjdzie na świat ich dziecko. Ale już teraz możemy być pewni, że świetnie sobie poradzi w roli mamy.